De Uithoflijn

Jarenlang reden wij, Robert en ik, met steeds meer regelmaat naar Utrecht naar het ziekenhuis. Vaak bleef Robert er om in ‘hotel UMCU’ te logeren. Ik reed dan die dagen of weken daarop volgend dagelijks heen en weer tussen huis en Robert. Uithoflijn-artist-impression

Afslag ‘De Uithof’ op de A27 heb ik dan ook ontelbare keren genomen.

Uiteraard wist Robert van mijn eerste liefde met achternaam Uithof. Sterker nog, hij kende hem en was erbij geweest toen het zowel ‘aan’ als ‘uit’ ging tussen ons. We waren toen enerzijds stomweg te jong om de langeafstandliefde vorm te kunnen geven anderzijds… we weten nu dat het leven iets anders in petto had voor ons. Daarvoor moesten we nog niet op die jonge leeftijd bij elkaar komen, maar later juist wel. Maar daarvan hadden we uiteraard werkelijk geen flauw idee.

Robert liet in de tijd dat ik toen verkering kreeg met Ronny ook wel blijken dat hij mij ook erg leuk vond maar omdat hij ziek was hield hij ook de boot af. Maar toen het dan toch uit ging tussen mij en Ronny… tja toen liet hij de kans niet voorbij gaan.

Gelukkig maar want vanaf de eerste zoen op de ‘Veronica’ boot in Maastricht zijn we nooit meer een dag zonder elkaar geweest tot aan zijn overlijden.

Het feit dat Robert en ik in Maastricht onze liefde hebben gevonden is noemenswaardig.

Een vriendin via wie ik Ronny uit het verre Friesland had leren kennen, studeerde in Maastricht. Zij had óók een liefde uit Friesland. Dus we gingen met de hele vriendengroep uit het Zuiden, aangevuld met die twee Friezen dus, naar Maastricht om daar het leven eens te vieren.

Ronny zou zeker ook komen, samen met zijn vriend. Maar om nog steeds onduidelijke redenen kwam Ronny toen toch niet opdagen. En dus was het dus uit met hem en aan met Robert.

Zo makkelijk gaat dat dus als je een jaar of 18 bent.

Kon ik weten dat het tussen mij en Robert zo intens raak was? Nee joh, ik had er ook geen idee van. Maar dat het voor de rest van ons gezamenlijke leven was dat merkte ik wel in de maanden die er op volgden. Ik was Ronny eigenlijk dankbaar voor het niet komen opdagen want ik had geen dag van het, soms bloedstollende, ziekenhuisleven met Robert samen willen missen.

Daarom reden we ook vaak met een dikke knipoog via die bewuste afslag ‘De Uithof’ naar het ziekenhuis toe om het ziekenhuisleven weer aan te gaan.

Je zult begrijpen dat ik nog steeds met bijzondere aandacht over dit stukje A27 rijd als ik nu van noord naar zuid reis. Dat ik daarom dus echt nooit kies voor de afsluitdijk route. Omdat je dan niet langs deze afslag komt. Het zit zo diep dat ik er zelfs een file voor over heb. Ik moet en zal op mijn route van en naar het zuiden deze afslag zien 😉 Ik zie het als een ritueel dat onze onderlinge band voedt en bevestigt.

Nou, daar moest ik aan denken toen ik het artikeltje las over de Uithoflijn die van het Centraal Station Utrecht naar het UMCU en terug loopt. 😉

Wat zijn jouw dierbare herinneringen waar je een ritueel aan hebt gekoppeld?

Advertenties

Een gedachte over “De Uithoflijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s