Tot de dood ons scheidt… ❤️

Vandaag precies 22 jaar geleden beloofden Rob en ik elkaar dat. Maar eerlijk gezegd geloofden wij zo in leven na de dood dat het een beetje als een gekke belofte voelde.

Maar de wetgever heeft het nu eenmaal zo bedacht, dus vooruit dan maar. Getogen in afgeknipte spijkerbroek togen we twee dagen voor mijn en vier dagen voor Rob's verjaardag naar het stadhuis om dat wat wij elkaar al eerder beloofden bij wet vast te laten leggen.

Geen groot feest met alles erop en eraan. Het tegendraadse gratis huwelijksvoltrekkingsmoment paste ons als een jas. Uit pure liefde wilde we ons leven (en de dood) met elkaar delen. En daar hoort een formaliteit bij. Niet meer, niet minder.

Het veranderde immers helemaal niets aan het gevoel. Het was en bleef groots.

Ik hield ook, even tegendraads als die spijkerbroek, mijn meisjesnaam. En toch, juist op Rob's sterfbed toen hij zo kwetsbaar was, was ik heel blij dat ik formeel zijn vrouw was. Ik had hem beloofd zonder twijfel te doen wat hij zou willen als het er op aan kwam. En dat kwam het…

Ik merkte voor het eerst heel sterk dat de dood een sprookje was. Het schrikbeeld van het definitieve einde bleek zeer relatief… Hoewel intens verdrietig ook zo eindeloos liefdevol… Niemand kon het beter aanvoelen, denk ik, dan ikzelf in onze aan elkaar gekoppelde energie van dat moment.

Dus tot de dood ons scheidt… het zijn maar woorden… Hun betekenis veel ruimer dan vaak wordt vermoed… Wie doet wat is beloofd kan het denk ik met gerust hart weer beloven?

Advertenties

Een gedachte over “Tot de dood ons scheidt… ❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s