De foto en het verhaal

Beloofd is beloofd, ik zal het verhaal achter de foto vertellen.

Een tijdje geleden reden we, Ronny en ik, naar Brabant voor familiebezoek. Onderweg komen we dan min of meer langs de plek waar ik, om het maar eens poëtisch te zeggen, Robert’s as heb teruggegeven aan moeder aarde.

Want van echt strooien was destijds geen spraken bedenk ik me nu ik dit zo schrijf. Op een of andere manier heb ik het meer neergelegd dan verstrooid. Het ging zo, daar had ik geen script voor bedacht. Echt teruggegeven dus…

Robert was ook niet bepaald verstrooid dus wellicht dat hij liever een wat meer gecentreerde plek wilde hebben? Vind ik nou wel weer typisch Robert om dat op die manier subtiel te regisseren. Wij aardse wezens hebben immers toch lang niet altijd door wanneer wij zelf of wanneer onze zielen aan het werk zijn. We zijn zo ‘arrogant’ om te denken dat we alles zelf bedenken. Maar ik heb al te vaak gemerkt dat ik dingen zei of deed waarvan ik achteraf dacht: nou zeg, dat verzin je gewoon niet!?!

Afijn, dat feit in beschouwing nemend ging ik Ronny, Robert’s plekje laten zien. Ronny vraagt mij weleens of ik het niet jammer vind dat ik geen graf heb om naar toe te kunnen. Maar het was Rob’s stellige overtuiging dat hij niet in een graf of urn zou liggen, daar zou slechts zijn aardse omhulling, in welke staat dan ook, zijn. Wie hij in wezen was in die aardse omhulling zou overal zijn, waar jij het maar wilde hebben. Dus nee, ik vind dat niet jammer. Dit past beter bij Robert.

Ik deelde dat geloof met hem en ben er na zijn dood, door de acties in die categorie: nou ja zeg, dat verzin je niet”, zelfs van overtuigd geraakt. Geen geloof meer maar een zeker weten dus. En je hoeft mij niet te geloven hoor, ik snap dat je het niet snapt als je het niet ervaart.

Zo af en toe ga ik toch eens naar de plek toe waar ik de aardse cirkel rond maakte. En vaak krijg ik dan ‘bewijs’ van Rob’s ideeën over de dood en dat ze dus kloppen. Een graf vond hij dus te statisch en te doods. En nee, dat bedoelde hij niet sarcastisch maar dat meende hij echt.

Hij wist gewoon dat de dood een sprookje was en dat hoe wij over de dood denken wezenlijk fout is. Er ís leven na de dood. Maar het is wel heel anders dan het aardse leven. Daarom moet je over het aardse leven niet lichtzinnig denken. Dat is uniek en schitterend en dát op zichzelf stopt wel. Dát is het hele verdriet. Voor wie het leven laat blijft het verdrietig als dat wat daarna gebeurd niet wordt herkend, dan verlies je het contact en dat zou eigenlijk niet nodig zijn…

Het mooie aan het aardse leven is dat je dingen kunt doen, kunt creëren, iets kunt manifesteren. Je kunt daadwerkelijk iets betekenen voor de wereld en de mensen om je heen. Als je je dan ook nog eens kunt laten helpen door anderen, levend of niet, om de beste creatie of manifestatie neer te zetten dan ben je een gezegd mens! De energie van iedereen die je kende maar nu niet meer leeft, staat altijd voor jou ter beschikking. Als je dat niet weet en je ploetert op alleen eigen kracht voort dan voel je wel aan dat juist dát heel verdrietig is. Nog veel verdrietiger dan het treuren om het leven dat er niet meer tastbaar is.

Maar goed, ik dwaal weer af, het is ook een niet zo makkelijk uit te leggen ervaring. Sorry voor mijn breedsprakigheid weer. 😉

Zoals gezegd laat Robert laat mij steeds op die ene plek ervaren dat hij dus nog altijd mee ontwikkeld, zijn plek is daardoor zeker niet statisch en doods. Het is geen plek om te treuren maar een plek om te ervaren hoe hij verder is gegaan. Hij leeft volop!

Hoe liet hij dat dit keer zien? Ronny vroeg onderweg of ik de plek, omdat die niet gemarkeerd is, terug kan vinden? Ik heb zelf immers echt geen enkel gevoel voor navigeren. Ik loop, als ik uit een winkel kom, steevast in de richting waar ik al vandaan kwam en denk dan: ‘hè ze hebben hier twee HEMA’s’ in plaats van dat ik denk, ‘shit ik ben weer de verkeerde kant opgelopen’. Links en rechts draai ik consequent om en hoor dan altijd mijn vader’s zinnetje in mijn hoofd: Rechts is de kant waar aan je hand je duim links zit. Ehe, tja, dat klopt… maar voor ik die redenatie heb gemaakt ben ik al een paar straten de verkeerde rechtsaf gegaan.

Nou en met dat navigatie-talent dus zou ik bijna 9 jaar na het teruggeven van de as op een haast random spot in een bos zomaar die ene plek terug kunnen vinden? Ik geef toe dat klinkt aardig onwaarschijnlijk maar toch is het zo. 2018-01-03 11.42.45

Dit keer werd dit hele verhaal wel heel grappig omlijst. We lopen de bocht om waar ik zeg: ‘nu moet het hier ergens zijn, nog iets van 100 meter verder geloof ik’. Ik speur wat en zie een steen liggen. ‘Daar’, zeg ik!

En wat schetst mijn verbazing er ligt een baksteen met en pijl erop die precies de coördinaten van Rob’s plekkie aanwijzen.

Ik grinnik ervan en als ik dan verder kijk zie ik de hutjes staan. Het kleinste, met het vuurplaatsje een eindje verderop ervoor, is 100% zeker de plek waar ik zijn as neerlegde. Daarnaast een iets groter hutje. Ik zeg gelijk: ‘Oh das voor jullie gemaakt, jullie zijn met vier en wij met twee’. 😉

Hutjes met vuurplaatsjeDiep in mij voel ik dat het zo ongeveer klopt wat ik zeg. Ik gloei van top tot teen. Ronny is er stil van. Ik wil gaan zingen en dansen van het plezier dat ik voel. We lopen verder en er zijn achter dit ‘hoofdgebouw’ van de schijnbare camping nog een aantal kleine hutjes te vinden.

Robert zal de beheerder wel zijn van deze fantastische plek! En jawel hoor, er mag gespeeld worden in het leven, dat is wat hij nu wil zeggen.reetje

Maar één keer zo iets toevalligs zien kan nog iets toevaligs zijn. Maar er is nog een eerdere keer met zo iets opmerkelijks. Toen dat gebeurde was ik nog niet naar het hoge noorden verhuist en vroeg me toen nog af wie ik wel niet was om me zomaar te mogen voegen in een gezin met kinderen…

Ik vroeg me af of ik zo iets kwetsbaars wel mocht vergezellen? En wat was dan mijn taak en rol?

Ik mijmerde wat op deze plek waar toen deze mini-camping nog niet was verrezen en ik hoorde plotseling vlak bij mij zacht gepiep. Ik keek op en keek recht in de oogjes van dit schattige diertje… De rest is geschiedenis 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s