Facebook herinneringen

stationJe kunt Facebook leuk of stom vinden, feit is dat het toch een soort dagboek is.

In elk geval is dat het voor mij.

Mijn gewoonte om zo nu en dan in alle eerlijkheid mijn ziel en zaligheid open en bloot op tafel te leggen zorgt ervoor dat je soms ook opeens een herinnering op je bord krijgt waarvan je denkt: slik… die heeft een flinke kras achtergelaten.

Een kras die deels is weg gepolijst, maar toch… Wie goed kijkt ziet dat er ooit iets is geweest dat, dieper dan mooi was, heeft geraakt…

Gisteren kreeg ik een foto om mijn oren van het station vlakbij mijn voormalige woonplaats. Die dag, nu precies drie jaar geleden, wist ik eigenlijk dat de zeven magere jaren voorbij waren en dat de volgende zeven jaar wel degelijk vet zouden worden maar ook dat ik daarvoor wel heel drastische en lastige stappen moest zetten.

Ik deed drie jaar geleden op deze dag nog wel een poging om die stappen te vermijden, want stel je voor, ik had me vergist en ik was tóch op de juiste weg… Dan was opgeven geen optie… Dus ik deelde, hoe spannend ook, spreekwoordelijk onze vuile was. Mocht het donker in het licht komen te staan? Want alleen als dat mag kloppen de dingen. Het leven hoeft niet altijd licht te zijn, zolang je maar bereid bent het donker te verlichten. Dat is de hele clou rondom groeien denk ik…

Maar helaas, dat mocht dus niet… Geen licht op het zwart en deze diepe kras die was gemaakt zorgde ervoor dat ik niet meer kon ontkennen dat al die andere krasjes en krassen, die ik vlug weer weg poetste voordat iemand ze zou zien, er toch wel echt waren geweest. En was het leven zo bedoeld? Om steeds maar de krassen weg te poetsen omdat niemand ze mocht zien?

De krassen die ik samen met Robert had opgelopen omdat we doodsangsten uitstonden hadden mijn leven immers toch juist mooier gemaakt? Die krassen, deuken en butsen van toen heb ik nog steeds lief en die mag iedereen zien.  Ze hebben mij gevormd zoals ik blijkbaar hoor te zijn. Dus waarom moesten de beschadigingen van ná zijn overlijden dan zo krampachtig weggewerkt worden?

Het klopte gewoon niet. gedicht veronzinsels

Het ironische is dat ik amper drie maanden later tijdelijk in een huisje pal achter dit station ging wonen aan de Streeplandsedijk. Bij een vriendin inwonen, zij beneden en ik boven. Samen deelden we de keuken en de badkamer.

En ze is nu een vriendin, toen op de dag van de foto kende ik haar nog niet eens.

Er is veel gebeurd in die paar maanden tijd…

Ik kwam ook dit gedichtje tegen gisteren… Het vat het hele gebeuren krachtig samen. Robert en ik hadden een droom om samen te werken aan iets dat de wereld net ietsje mooier zou maken. Die droom wordt nu gered. Bijna twee jaar woon ik al weer hier waar het wel klopt. Waar het donker wel weer een schitterend lichtje krijgt! Eind goed al goed dan maar weer.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s