Time of your life

Gisteren was ik jarig. Mooie dag beleefd. Lunchen met mijn moeder en haar vriend, en uit eten met mijn gezin in de avond. Kan allemaal niet beter.

De hele dag door geniet ik dan ook nog eens van de berichtjes op social media. Ronny vraagt ’s avonds semi-serieus en semi-voor-de-grap: ‘ook nog wat van Robert gehoord vandaag?”
Hij is dus ook niet al te verbaast als ik volmondig JA antwoord.

In de auto onderweg naar het Zuiden hoor ik het top 2000 shuffle spelletje op de radio. Een kandidaat krijgt random intro’s van top 2000 nummers te horen en mag ja of nee zeggen.

Deze kandidaat had al een paar keer nee gezegd en had eventueel nog één nummer over ná het intro van Greenday’s Good riddance (time of your life).

De kandidaat in kwestie twijfelde wat tussen ja en nee, terwijl ik heel erg hoopte op een JA. En het werd een JA.

Robert had dit nummer gekozen om te laten horen op zijn uitvaart. En dat was van hem alles behalve een random keuze!

Voor Robert vertegenwoordigde het herkenbare thema in dit nummer – het beklemmende en vernietigende gevoel van echt liefdesverdriet- alle tegenslagen in het leven en hoe je die kunt incasseren.

Het leven gaat nu eenmaal voor niemand zonder slag of stoot, maak er hoe dan ook het beste van.

Hij bedoelde niet dat je uiteindelijk toch maar tevreden bent met het kleine eenvoudige terwijl je ondertussen toch blijft snakken naar het beter lijkende grotere en interessantere.

Hij bedoelde juist dat je ín het kleine eenvoudige zelf dat veel grotere interessantere kunt vinden…

Hij bedoelde dus echt, ook al lijkt dat een contradictie, dat je nooit genoegen moet nemen met iets minder. Het ís alleen geen contradictie want hij bedoelde dat het meer, beter en groter altijd weer verborgen zit ín het uiterste kleine, eenvoudige en voor de hand liggende. Nooit ver weg maar altijd binnen handbereik dus.

Dát, en al klinkt het simpel het is toch behoorlijk complex, is wat hij bedoelde met pluk de dag. Dát is wat hij wilde achterlaten, dat dát echt begrepen en geleefd zou worden.

Daarom voelde ik een tintel over mijn hele lichaam gaan toen in het spelletje gisteren het nummer werd gekozen om helemaal te draaien op de radio…

Ik werd op dat moment ingehaald door een auto. Een zwart busje met zwarte vlaggetjes voorop… Inderdaad een rouwauto dus… In plaats van het luguber te vinden wat er op dat moment bij me opkwam, ontving het met een grote glimlach. Ik dacht namelijk: kijk nou, ik word ingehaald door de dood want die blijkt nog springlevend te zijn 😉

Morgen is Robert’s geboortedag, een dag om te vieren! 50 jaar zou hij zijn bij leven, hoe oud hij nu is? Geen idee, maar onsterfelijk is hij in elk geval wel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s