Afgelopen week werd ik geïnterviewd door een jonge afstuderende journaliste. Het ging vooral over hoe onze winkel misschien wel juist door Corona voordeel heeft gehad.

Ik denk dat dat best aan de hand is hoor, hoewel de factor liefde die ik er in stop ook niet onderschat moet worden denk ik. Maar tuurlijk, we hebben als winkel de tijdgeest mee. De mensen beginnen in steeds grotere getale in te zien dat de druk die we op de aardbol uitoefenen niet eindeloos straffeloos door kan gaan…

In zo’n interview komt ook altijd de vraag hoe een Brabantse in Friesland terecht komt. Ik kan daar een draai aangeven, maar dat voelt niet goed. Ik hou van de rauwe werkelijkheid en de eerlijkheid die daar bij hoort.

De reden dat ik hier ben komen wonen was de liefde. Maar die liefde is er dus al een heel tijdje niet meer in die vorm… Maar de liefde voor de provincie, voor de stad en voor de winkel met de talrijke klanten is een hele goede reden om hier te blijven.

Toch wist ik even niet hoe ik dit zo 1,2,3 in alle openheid en eerlijkheid, die ik dus graag laat zien, kon zeggen tegen deze jonge afstudeerder. De veelvormigheid van de gebeurtenissen in de afgelopen jaren bleken complexer dan dat de vragen aankonden…

Het was ooit zo’n mooi ontroerend en sprookjesachtig antwoord. Haast te mooi om waar te zijn… En dat was het dan ook… Als jeugdliefdes vonden we elkaar terug, nadat we beide een liefde aan de dood hadden verloren. En we leefde nog lang en gelukkig…

Althans, dat was de bedoeling maar in de loop van de jaren bleek dat we beide onze rugzak met gebeurtenissen anders hadden opgeruimd. Zo anders dat het toch niet mogelijk bleek om in liefde samen verder een gezin te mogen vormgeven. Het gezin waarin een moeder was weggevallen en waar ik de stoel van die moeder helemaal op mijn manier mocht bekleden.

Het leek ook zo goed te lukken… Maar niets bleek minder waar… Gevochten voor wat mijn rol waard was voelt het vervullen van het moederschap op mijn manier nu als verloren… Ik heb geen rol meer in het gezin. Er is slechts iets zakelijks overgebleven… Dat de liefde tussen ons niet wilde blijven bloeien was tot daar aan toe. Dat kon mijn hart nog wel aan… Maar mijn moederhart die zo graag in de zijlijn betrokken bleef kreeg een dreun, een kras en knauw. Rauw voelt het vooral… En daar rouw ik om…

Maar hoe kun je dat vertellen aan iemand die aan het begin staat van dat wat het leven je allemaal aanreikt en iets komt vragen dat bij lange na niet zo ver gaat als de krocht in mijn hart waar ik me op dit moment bevind…? Niet dus…

De liefde is echt te omvangrijk om tussen neus en lippen door te vertellen… Relaties die los van elkaar verder gaan zijn veel meer dan alleen maar pijnlijk en verdrietig. Ze bieden ook kansen en mogelijkheden om het beste dat voor je ligt te ontdekken. Er mag een nieuw boek geschreven worden. Iets nieuws ontdekken met alles wat pijnlijk verloren is gegaan als waardevolle erfenis in de rugzak meenemend.

Dus de uiterst simpele vraag die mij nu vaak gesteld wordt of ik hier blijf kan ik met ja beantwoorden. Ik heb er immers een hele goede reden voor. En het leven is hier bovendien hoe dan ook goed.

‘Ook zonder de liefde?’

Dat vragen de mensen dan wel eens… Maar het leven is echt nooit zonder liefde ook al doet je hart nog zoveel pijn. De liefde is overal altijd om je heen en kan niet stuk. Je hoeft je alleen maar opnieuw open te stellen. Das alles. Ik weet dat ik nu even hersteltijd moet nemen om de ‘spierpijn’ te lenigen. Rust en zachtheid zijn nodig. Die eigenschappen zitten in elk geval in mijn rugzak voor de pak. Dus dat nieuwe boek mag wel voorzichtig beginnen als het aan mij ligt.

#wijplukkendedag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s