Een kwetsbaar verhaal over de blote huid…

Een kwetsbaar verhaal over de blote huid…

Je huid, de begrenzing van binnen en buiten…. Als je wilt uitstralen wie of wat je bent dan is het niet handig om er verwassen basics voor te dragen. Die kunnen nooit en te nimmer je mooie innerlijk filteren naar buiten toe… Het allermooiste ondergoed is dan amper goed genoeg…

En dus vandaag had ik een afspraak bij Famke C. Zonder twijfel de meest prettige onderbroekenwinkel van heel Friesland. Daar waar de dogma’s die ik heb over mezelf en hoe ik me mag laten zien volledig afwezig zijn. Daar waar ze overtuigd zijn dat elke vrouw schitterend is. Daar heb ik me vandaag ondergedompeld. Een warm bad, zelfs als je er bloot voor in je niksie moet staan. Wat een toffe vrouwen werken daar! En wat voel ik me ook weer op en top vrouw.

En dan nu een verhaal dat mega ultra persoonlijk en dus kwetsbaar is…

Ooit, in een lang lang lang geleden verleden ‘moest’ ik van Robert elk seizoen naar mijn tante toe. Ze werkte in een mooie lingeriewinkel. Hij vond dat ik minimaal elke drie maanden iets voor mezelf mocht kopen om letterlijk te belichamen hoe ik me figuurlijk van binnen voelde. Of eigenlijk, hoe hij mij zag en hoe hij hoopte dat ik me ook zo zou gaan voelen…

Hij grinnikte er altijd bij dat dat dus echt heel veel meer verfijnder was de de verwassen Hema basics die ik droeg. (en nu, beken ik met schaamrood op de kaken, vaak weer draag…)


Want zelf kan en kon ik daar nogal wat anders over denken. De neiging om mezelf slechts een assepoester te vinden was en is er eentje die dus altijd op de loer ligt… Door de dingen die gebeuren in mijn leven kan ik mezelf soms niet meer waard vinden dan praktische kleding waarin gewerkt kan worden. Mooi zijn? Wat heeft dat voor nut? Allemaal uiterlijk vertoon, het leven is niet voor de mooi… Geboren om te zwoegen ben ik, dus dat zal ik dat ook doen. Dus wat nou verfijnd ondergoed? Want naast dat dat mooi is is het ook geldverkwisting. Veel te duur en luxe voor een werkpaard als ik ben…


Maar ondanks dat wij ons geld goed moesten beheren vond Robert dat er voor mij toch echt een shopbudget moest komen. We waren ons aan voorbereiden op een tijd dat Robert wellicht lang zou moeten revalideren in Groningen. We woonde in het Zuiden, en omdat ik die tijd niet wilde missen zou ik niet veel kunnen werken in zo’n revalidatieperiode. Ik spaarde dus letterlijk voor mijn basisbehoeften als eten en een tijdelijk dak boven mijn hoofd, zodat ik tijd had voor een mogelijk heel belangrijk tijdperk in Robert’s en mijn leven. Een periode die we alleen maar aan zouden durven en kunnen als we er beide helemaal konden zijn. Dus was een buffetje met euro’s van groot belang.

Die periode is er helaas nooit is gekomen, ik had mijn gespaarde geld wel keihard nodig om in die eerste periode na Robert’s overlijden rustig aan weer bij mezelf te komen voordat ik weer volle bak aan het werk kon.


Dat broodnodige sparen van toen ging dus sowieso ten koste van kleding en al helemaal van kleding die alleen ik en Robert zouden zien…

Die Hema basics waren toch beste goed genoeg…???

‘Nou nee dus’, vond hij. ‘Bij lange na representeert dat niet wie je bent en je zegt bovendien zelf van spullen in je huis dat je daar op moet letten. Alleen dingen bewaren en gebruiken die echt bij je passen, de rest moet weg want dat is ballast. Het zijn je eigen regels als het om materie gaat Monique. Dus waarom zou je dan in hemelsnaam genoegen nemen met het simpelste van het simpelste dat je ook nog eens direct draagt op je huid tot het tot de draad toe versleten is?’

En hij had, zoals zo vaak, meer dan gelijk…

Je ondergoed, of liever dus; je lingerie want dat is een veel passendere benaming voor het breekbare waarover het werkelijk gaat, draag je op je huid… BENG, die kwam binnen…

Je huid, de begrenzing van binnen en buiten….

Als je wilt uitstralen wie of wat je bent dan is het niet handig om er verwassen basics voor te dragen. Die kunnen nooit en te nimmer je mooie innerlijk filteren naar buiten toe… Het allermooiste ondergoed is dan amper goed genoeg…

En dus vandaag had ik een afspraak bij Famke C. Zonder twijfel de meest prettige onderbroekenwinkel van heel Friesland. Daar waar de dogma’s die ik heb over mezelf en hoe ik me mag laten zien volledig afwezig zijn. Daar waar ze overtuigd zijn dat elke vrouw schitterend is. Daar heb ik me vandaag ondergedompeld. Een warm bad, zelfs als je er bloot voor in je niksie moet staan. Wat een toffe vrouwen werken daar! En wat voel ik me ook weer op en top vrouw.

Ik heb er alle reden toe om dat weer te voelen. Dankjewel lief leven, dat je mij weer zoveel aanreikt. Dankjewel Famke C. Ik ben oneindig dankbaar dat ik het weer gedurfd heb.

Het seizoen van de leeuw is begonnen!

Het seizoen van de leeuw is begonnen melde Lief Leven gisteren al.

Ik dacht persoonlijk dat het al bijna 48 jaar bezig was… 🙈

Ik ben zelf jarig in het laatste deel van het sterrenbeeld. En iedereen weet: het venijn zit hem in de staart!

Het zal daarom vast en zeker geen toeval zijn dat deze ochtend al drie keer mijn haarelastiekje uit mijn haar is gerold vrees ik… Ik ben nogal op stoom aan het komen.

Morgen in de nieuwsbrief het bericht dat je alvast je winkeldeel kunt kopen. Want de mensen hebben gewoon al zin om bij te dragen, dus waarom wachten tot dingen helemaal officieel zijn als het nu al kan?

Ook meesurfen op deze leeuwinnen-vibes?

https://jouwdagelijksekost.nl/de-klanten-cooperatie/

#wereld: #maakjeborstmaarnat#ikhoumenietlangerin

Op de praatstoel

Ja maar Monique, het kan toch ook mislukken?’ ‘Ja’, zeg ik dan met een knipoog. ‘Maar dat kan het al al die tijd. Ik geef die kans gewoon geen aandacht, dan kan dat ook niet groeien en het succes dus wel. En het grote verschil is dat ik eerder niet zo in mijn financiële kaarten liet kijken. Maar omdat het oprichten van de coöperatie openbaar is deel ik mijn financiële open keuken met jullie. Ik ben altijd al met low budget tot hele vermogende projecten gekomen. Vooraf zou niemand daar een stuiver voor hebben gegeven. Maar toch is het gelukt om mijn vermogen letterlijk en figuurlijk te laten groeien. Want waarom denk je dat ik de rijkdom had om 50 tot 60 duizend euro in mijn eentje te kunnen investeren in deze winkel? Dat kan alleen omdat ik heel goed met muntjes kan spelen. ;-)’

Ik schrijf met onregelmaat op deze ‘oude’ website… Eigenlijk wil ik dit wel veel vaker doen, zeker nu mijn privéleven weer zo turbulent is.

De liefde die mij naar Friesland liet verhuizen is er niet meer in die vorm… De liefde voor het leven houd mij hier. Want het leven is hier goed. Een hele interessante tijd om over te schrijven dus. De levenslessen buitelen over elkaar heen. Maar ik gun mezelf geen tijd om te schrijven. De winkel of eigenlijk de transformerende stap waar de winkel voorstaat vraagt veel tijd en aandacht.

Niet dat dat erg is want ik val volledig samen met de winkel en de missie. In de uitzending waarin ik te gast was komt dit ook weer naar voren. Ik BEN de winkel, of beter gezegd ik ben waar de winkel voor staat. En het is tijd om een positie in te nemen waarin ik het idee van de winkel groter kan laten worden.

Het voelt trouwens belachelijk onbescheiden om te stellen dat het bedrijf dat ik begonnen ben nu zo groot is dat ik er meerdere mensen van wil laten genieten…

Meerdere mensen moeten er een plek in vinden… Of dat nu aan de werkkant of aan de klantkant is dat doet er niet toe. Er moeten veel meer mensen gaan genieten van het plan achter de winkel.

Een eerlijk en gezond voedselsysteem dat gebouwd wordt op het lege speelveld. Daar waar we geen last hebben van de systeemfouten (boeren met subsidies laten concurreren met boeren zonder is natuurlijk ondoenlijk! Ik vertel er nog wel eens wat meer over.)

Dus we moeten durven bouwen aan iets nieuws. We moeten de mensen vinden die hierin ook geloven en bereid zijn mee te bouwen.

Eigenlijk speelt mijn hele leven zich af op dit wonderlijke lege speelveld waar nog ruimte is om te experimenteren. Ik hou niet van de dingen waar de massa zich bevindt. Ik hou van tegenwind, want anders kun je niet vliegeren. Ik hou van zelf creëren en de verantwoordelijkheid nemen voor de gefaalde én de geslaagde pogingen.

Daarom kon ik, waarschijnlijk juist doordat mijn liefdesrelatie verbroken werd, weer komen tot iets dat mezelf weer ver oversteeg. Want ik moest nu wel aan mezelf denken, het kon niet meer anders.

Als je basis blijkt te brokkelen moet je zorgen voor een nieuw steviger fundament. En die heb ik gevonden! Ik ging weer naar een volgend level in het spel. Ondernemen met het smalle verdienmodel van de afgelopen jaren heeft zich bewezen. Het moest even zo om te laten zien dat het kon en dat het tegen alle economische wetmatigheden in zou gaan lukken.

Nu ga ik voor groot en minder smal omdat er meerdere mensen op moeten staan. Iedereen moet het goed hebben. Niemand moet geldzorgen hebben, ik zelf dus ook niet…

Ik heb een visie, een idee, een blik op de toekomst, een moonshot… Het komt allemaal niet uit de lucht vallen. Is het de optelsom van alles wat ik hiervoor al deed en voor stond. Het is zinderend spannend en mooi om te realiseren.

‘Ja maar Monique, het kan toch ook mislukken?’ ‘Ja’, zeg ik dan met een knipoog. ‘Maar dat kan het al al die tijd. Ik geef die kans gewoon geen aandacht, dan kan dat ook niet groeien en het succes dus wel. En het grote verschil is dat ik eerder niet zo in mijn financiële kaarten liet kijken. Maar omdat het oprichten van de coöperatie openbaar is deel ik mijn financiële open keuken met jullie. Ik ben altijd al met low budget tot hele vermogende projecten gekomen. Vooraf zou niemand daar een stuiver voor hebben gegeven. Maar toch is het gelukt om mijn vermogen letterlijk en figuurlijk te laten groeien. Want waarom denk je dat ik de rijkdom had om 50 tot 60 duizend euro in mijn eentje te kunnen investeren in deze winkel? Dat kan alleen omdat ik heel goed met muntjes kan spelen. ;-)’

Luister en kijk je mee naar mijn ideeën die voor een deel in deze talkshow voor het voetlicht komen? Ik zit er heerlijk op mijn praatstoel.

Ontmoetingen die raken

Er zijn van die momenten… dan is alles uitgelijnd. Ik heb ze steeds vaker. Of ze vallen me in elk geval meer op dan voorheen. Afgelopen week had ik weer zo’n prachtig moment.

Een jonge gast van een jaartje of, hooguit, 20 sloft binnen. Petje op, en zo’n lage heupjeans aan zodat ik kan zien wat voor stoere boxer hij draagt. Hij heeft een postuur dat dat ook nog ruimschoots hebben kan, en dat weet hij ook 😉 Bovendien heeft hij een mega relaxt aura om zich heen.

Onverschillig is zeker niet het juiste woord, maar ik snap dat sommige mensen, die geen 20 meer zijn, deze jongens zo typeren…

Ik help ondertussen een oudere dame en eerlijk is eerlijk… Ik denk dat ie door zijn moeder is gestuurd voor iets… Maar niets was minder waar!

“Mevrouw, wat verkoopt u hier zoals?” Hij klinkt oprecht geïnteresseerd.”Ik verkoop alles wat je in de supermarkt ook vindt maar dan lokaal en duurzaam.”

Ik hou het bewust heel kort, rekeninghoudend met de gemiddelde spanningsboog van de jeugd… Wederom een misrekening…

Ik had gerust mijn lange versie kunnen doen want de jongen zegt: “Beter mevrouw. We moeten een beetje passen op de aardbol, ja toch?! Kijk ik bedoel, wie weet nou nog wat bijvoorbeeld Vlierbloesem doet?”

Hij wijst de pot aan waar deze gedroogd in zit te wachten om thee te worden. Ik knik hem bevestigend toe en hij vervolgt: ‘Ja man, maar het is best wel moeilijk zeker om dit te runnen? Je moet wel echt hart voor de zaak hebben, wat ik je zeg man.”

Ik vraag hem wat hij doet. Hij studeert retail en ondernemerschap. We praten verder en ik merk steeds meer dat deze jonge jongen helemaal snapt waarom ik me elke dag zo druk sta te maken en risico neem.

Hij praat in zijn heerlijke jongeren zinnen ik in mijn doorgewinterde activisten taaltje. We verstaan elkaar prima! Het moet heel grappig zijn om te horen.

Als ik ben uitverteld over de coöperatie reageert hij: Sooo, respect man, jij bent gewoon de bank te slim af met het coöperatieplan. Je hebt wel vet veel lef om dit te doen.”

Ik geef hem gelijk en vind het super om aan hem uit te leggen hoe wij inderdaad ons eerste investeringsgeld terug krijgen als de coöperatie vol komt. En dat wij daarmee de kans hebben om nummer twee en drie en zo verder op te richten.

Te gek om te merken dat hij in één keer snapt dat als ik het concept, bij wijze van spreken, aan hem zou verkopen hij naar de bank moet om geld te lenen. Daarmee is hij slaaf van het financiële circuit geworden. En bovendien heeft hij dan virtueel geld geleend dat hoog in de economie terugstroomt. Door het aan de klanten in veel kleine stukjes zelf te verkopen komt er niet méér geld bij maar gebruiken we echt geld, dat laag in de economie al aanwezig is, gewoon opnieuw.

Als het aan mij ligt komt er nooit meer een bank die verdient aan geld dat niet eens echt bestaat, maar dat wij wel met rente moeten terugbetalen. En laat het nou net aan mij liggen in dit geval .😉

Zijn oog valt op de schelp met de salistick van de Tuin_van_de_toekomst ‘Verkoop je die ook los?” “Nee, zeg ik met een knipoog. De schelp krijg je er sowieso bij. Dat is een gift van moedernatuur. Neem maar een foldertje mee dat er bij zit. Dan snap je nog beter wat voor waardevols je meeneemt.”

“Wow, cool dit! Zijn stoere onaantastbare uitstraling wijkt even iets om zijn ontzag de ruimte te geven. Hij maakt een vuist en tikt er als volwaardig rapper mee op zijn borst; Respect” Hij zegt het zacht en kijkt onder zijn pet naar mij en ik zie inderdaad eerbied.

En wij zien elkaar…

Mijn dag kan niet meer stuk. Dit soort ontmoetingen… Ik doe het ervoor! De jeugd en de toekomst. Met jongens als deze komt alles echt nog helemaal goed.

Werk en privé… Is er nog wel verschil?

Dat wordt weleens gevraagd. En als ik eerlijk ben ‘vrees’ ik van niet. Maar eigenlijk vrees ik het niet echt hoor. Je zou ook kunnen zeggen dat ik nooit werk namelijk! Want wie doet wat hij leuk vindt hoeft nooit te werken.

Ik heb meegekregen dat werken aan de volgende punten moet voldoen:

Het is niet leuk;
Je wordt er erg moe van;
Het duurt erg lang;
En je krijgt er bovendien heel weinig geld voor…

Heel lang heb ik er last van gehad. Echt heel veel, want wat ik deed was leuk, ik werd er wel moe van maar kreeg er minstens zoveel energie voor terug en het duurde precies zo lang als dat ik er plezier in had. En tenslotte merk ik dat ik er zoetjes aan ook nog eens een eerlijke financiële beloning voor krijg!

Ik had daardoor een enorm schuldgevoel… Want het leven was toch bedoelt om te ploeteren en niet om er een feestje van te maken…??? Ik hoorde er niet echt bij omdat ik een andere vorm liet ontstaan.

Tot ik er achter kwam dat ik het dus kon omdenken! Ik kon besluiten dat ik kennelijk niet hoefde te werken. Ik ben een pro in Pippi Langkous zijn. 😉

Toen ik drie jaar geleden aan het grote winkelavontuur begon heeft dat ‘extreme vormen’ aangenomen. Het werken was een feestje omdat het ging over de grote mondiale transformatie om weer in balans te brengen. En mijn levensthema gaat over comfortabel zijn binnen grote omwentelingen. Ik ben niet geheel toevallig agogisch geschoold.

Met de winkel drukdoende was ik was een schakel in de hele grote verhaal. Wow, hoe gaaf is het om hiervan een onderdeel te mogen zijn!!! Nou heel gaaf dus.

Drie jaar terug schreef ik een eerste verhaaltje, eigenlijk zat de kern er al in. Dat komt omdat wij zijn begonnen met de winkel vanuit het waarom. We gingen dit hele gedoe immers aan om een eerlijke en een gezonder voedselsysteem te ondersteunen.

Daarom wist ik toen al dat het niet bij één winkel zou blijven als het aan mij lag. En het lag aan mij want ik stond aan het roer. Hihihi, zooooo leuk!!!! Ik hoefde alleen dat omslagpunt maar te zien waar er én voldoende omzet zou zijn én voldoende maatschappelijke draagkracht. Want deze Pippi gaat het natuurlijk niet gewoon gewoon doen. 😉 Het vergt wel al mijn talent om deze volgende stap te voltooien. Een fikse maar fijne uitdaging!

En voor wie nog twijfelt of ik het allemaal niet gewoon uit mijn duim zuig dat ik aan zo iets groots meewerk? Dit schreef ik drie jaar geleden na het succes van de eerste pop-up. Die dus mega risicovol was want we investeerde serieus geld zonder zeker te weten of we door zouden kunnen gaan. Maar of je gaat er voor, of niet. En ik ben er vol voor gegaan! Helemaal op mijn manier, mijlpaal na mijlpaal halen.

Want ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan!

https://jouwdagelijksekost.nl/blog/eentje-uit-de-oude-doos/



Echte brieven blijven prachtig!

Ik schrijf brieven met mijn 90+ achternicht.

Deze keer twijfelde ik kort of ik haar wel de details over de winkel kon vertellen. Want ze is dan wel heel erg goed bij de tijd, maar snapt ze deze stap ook? Lukt het mij wel om dat via een brief over te brengen?

Nou en of ze dat begreep!

Ik kreeg per ommegaande een brief van haar terug! Wat een power heeft deze vrouw. Fijn om deels het zelfde DNA te hebben ook! 😊Ik deel een stuk van de briefwisseling met jullie. Niet alles, want er zijn ook mooie privé-dingen besproken die jullie lekker helemaal niks aangaan. 😎

Geld in het laatje!

Ga je off topic Monique? Nee zeker niet! Bij het Wijplukkendedag-leven hoort financiële gezondheid. Veel meer dan je zou denken hou ik van geld. Maar niet in de huidige zin. Onderaan mijn blog schrijf ik dat ik wel een boek zou kunnen schrijven over mijn talent om te sparen.

Ik spaar altijd voor vrijheid, het aller duurste en hoogste goed dat je kunt kopen met geld.

Wie zich vrijheid kan veroorloven kan echt doen waarvan je voelt dat er toe doet. Wie slaaf is van het geldsysteem moet vaak door en door en door. Dus ja, daarom hou ik van heel veel geld in het laatjes, om de juiste dingen (wat dat ook mag zijn), te doen.

Hoe laat jij je geld rollen en voor jou en jouw omgeving werken?

Financieel soeverein zijn… Is dat een te groot woord? Ik denk van niet.

Lees, kijk en luister naar hoe ik er naar kijk in mijn brief, filmpje en blog van de week hoe eenvoudig je het geldsysteem ten gunste kunt keren.

Deze week heb ik Catharina Nynke Rinzema een brief gestuurd. Ik ken haar al heel lang. Ik spreek haar te weinig naar mijn zin.

Ze is gewoon heel goed in het aanvoelen van de veranderingen die nu eenmaal bij het leven horen. En ze is dan vooral goed in het aanvoelen van de kansen die dat vervolgens biedt. Nu wij zo’n grote transformatie gaan doormaken met de winkel is het dus echt de hoogste tijd om het met haar eens over geld te hebben.

Hahaha, niet het eerste onderwerp dat je zou verwachten misschien? Maar wel een hele belangrijke en bovendien zinvolle in deze tijd!

Mijn spreekwoordelijke kind wordt volwassen!

Is het toevallig dat de winkel die ik met volledige levenslust heb gecreëerd laat transformeren in iets dat het collectief kan dragen zodat ik weer verder kan? Zodat ik dus méér van dit soort prachtige ‘kinderen’ op de wereld kan zetten!

Nee, natuurlijk niet.

Het is eigenlijk een volstrekt logische stap in de totale onvoorspelbaarheid van het leven. De winkel nu laten transformeren tot iets dat verder kan groeien zonder afhankelijk te zijn van mij als persoon is verbonden met mijn oer-moedelijke gevoel. Dat gevoel is altijd bezig om iets nieuws neer te zetten dat zelfstandig kan ontwikkelen.

De winkel is mijn kind, en uiteraard laat ik die los zodra ze volwassen is. En dat is ze bijna. Wil je dit avontuur ondersteunen? Lees mijn verhalen, kijk de filmpjes en vertel er over aan wie het maar horen wil: https://jouwdagelijksekost.nl/updates/

Waarom ik het zo intuïtief kan en durf aan te vliegen? Dat komt door wat het leven mij eerder in de schoot worp.

Tot en met 2008 was deze plek op het internet mijn uitlaatklep voor de rollercoaster waarin ik zat.

De uiteindelijk 16 jaar lange relatie met Robert was een ruige route vol doodsangsten die het leven tegelijkertijd ook schitterend maakte. Geen seconde, ook niet van de bloedstollende, (die waren nogal talrijk kan ik nu melden.) had ik wil missen.

Op de laatste dag van ons laatste jaar ontving ik de onwijs mooie erfenis van Robert. Niet dat ik die al wilde hebben, maar als het dan toch zo was dan greep ik zijn gift toch maar met twee handen aan. Ik kreeg er zijn liefde voor het leven bij. Die pluste ik dus met die van mijzelf en daarmee ontstond er een soort oneindig diepe liefde voor alles wat dit leven biedt. De pijn, het verdriet, de vrolijkheid, het geluk. Kortom: ALLES inclusief.

Ik beleef sindsdien alles intens. Intenser dan daarvoor. Ik kan na de ruim 12 jaar na deze gebeurtenis wel vaststellen dat dat niet de roes van het moment was maar een blijvende alerte staat van helderheid.

Meer dan daarvoor is het nu zo dat als ik ga dat ik volledig zonder voorbehoud ga. En tuurlijk, dan stoot je wel eens je kop. Dat doet pijn. Dat geeft een bult, een buts, een blauwe plek… Maar die gaan weer over en dan kan ik weer verder.

Dus vandaar, de winkel nu zo laten ontwikkelen past mij als een jas. 😉

Moederdag is voor iedereen een feestje die anderen het oergevoel van geborgenheid kunnen gegeven.

Ze ziet mij bezig met de moederdagcadeautjes. Ik kijk haar over mijn schouder aan.

Met iets verbeten in haar gezicht hoor ik haar zeggen: ‘Leuk hoor, maar weet je wat ik de meest erge* dag van het jaar vind?’ * Ze zegt het in nogal wat krachtigere termen die ik hier niet zal herhalen. 😉

Ik kijk haar aan en zie dat ze vecht tegen tranen door ferme taal te gebruiken…

‘Ik weet het niet, maar ik heb zo’n vermoeden’, zeg ik zacht tegen haar. En laat los waarmee ik bezig ben en draai me om zodat ik haar helemaal kan zien en de cadeautjestafel de rug toekeer.

We kijken elkaar aan, we zien in die oogopslag de zoete pijn en verdriet van ons beide. Kinderloze moeders herkennen elkaar nu eenmaal uit duizenden…

‘Je kunt moeder zijn in heel veel opzichten hè?, zeg ik voorzichtig omdat ik natuurlijk niet weet waar ze precies staat in het proces. “De pijn van het baren kennen wij dan wel niet, maar die andere pijn maar al te goed… En dat kennen die moeders die wel hebben gebaard dan weer niet. Je bent er echt niet minder vrouw om hoor..’

Ik weet dat mijn woorden totaal loos zouden kunnen zijn als je nog helemaal alleen maar gelooft in het klassieke ouderschapconcept. Maar gelukkig zie ik dat het resoneert. “Ja ik weet het,’ zegt ze inmiddels net zo zacht als dat ik haar aansprak.

Er vlamt gelukkig weer wat vreugdevollers op in haar ogen. ‘ik weet ook wel voor wie en wat ik moeder ben en nog ga worden, maar ja… Je snapt het wel hè?!”

En ik snap het inderdaad als geen ander. Maar ik weet dat ze onmisbaar is voor velen in haar omgeving. Een power-vrouw is het…

T’is druk in de straat en mensen vinden er wat van als we elkaar een vette hug zouden geven… We doen het dus niet. Maar de blik van verstandhouding die we wisselen is overduidelijk…

‘Moederdag is vanaf nu af aan de leukste dag die er is’, ze zegt het met een weer blije snoet. Weer tranen in de ogen bij ons beide, maar nu van ontroering.

Moederdag is voor iedereen een feestje die anderen het oergevoel van geborgenheid kunnen gegeven. Op welke manier dat dan ook is. Het kunnen zelfs mannen zijn die dat doen. Wij bekijken het zo ruim mogelijk. 😉

Fijne Moederdag allemaal!

DE LIEFDE IS OVERAL EN KAN NIET STUK

Afgelopen week werd ik geïnterviewd door een jonge afstuderende journaliste. Het ging vooral over hoe onze winkel misschien wel juist door Corona voordeel heeft gehad.

Ik denk dat dat best aan de hand is hoor, hoewel de factor liefde die ik er in stop ook niet onderschat moet worden denk ik. Maar tuurlijk, we hebben als winkel de tijdgeest mee. De mensen beginnen in steeds grotere getale in te zien dat de druk die we op de aardbol uitoefenen niet eindeloos straffeloos door kan gaan…

In zo’n interview komt ook altijd de vraag hoe een Brabantse in Friesland terecht komt. Ik kan daar een draai aangeven, maar dat voelt niet goed. Ik hou van de rauwe werkelijkheid en de eerlijkheid die daar bij hoort.

De reden dat ik hier ben komen wonen was de liefde. Maar die liefde is er dus al een heel tijdje niet meer in die vorm… Maar de liefde voor de provincie, voor de stad en voor de winkel met de talrijke klanten is een hele goede reden om hier te blijven.

Toch wist ik even niet hoe ik dit zo 1,2,3 in alle openheid en eerlijkheid, die ik dus graag laat zien, kon zeggen tegen deze jonge afstudeerder. De veelvormigheid van de gebeurtenissen in de afgelopen jaren bleken complexer dan dat de vragen aankonden…

Het was ooit zo’n mooi ontroerend en sprookjesachtig antwoord. Haast te mooi om waar te zijn… En dat was het dan ook… Als jeugdliefdes vonden we elkaar terug, nadat we beide een liefde aan de dood hadden verloren. En we leefde nog lang en gelukkig…

Althans, dat was de bedoeling maar in de loop van de jaren bleek dat we beide onze rugzak met gebeurtenissen anders hadden opgeruimd. Zo anders dat het toch niet mogelijk bleek om in liefde samen verder een gezin te mogen vormgeven. Het gezin waarin een moeder was weggevallen en waar ik de stoel van die moeder helemaal op mijn manier mocht bekleden.

Het leek ook zo goed te lukken… Maar niets bleek minder waar… Gevochten voor wat mijn rol waard was voelt het vervullen van het moederschap op mijn manier nu als verloren… Ik heb geen rol meer in het gezin. Er is slechts iets zakelijks overgebleven… Dat de liefde tussen ons niet wilde blijven bloeien was tot daar aan toe. Dat kon mijn hart nog wel aan… Maar mijn moederhart die zo graag in de zijlijn betrokken bleef kreeg een dreun, een kras en knauw. Rauw voelt het vooral… En daar rouw ik om…

Maar hoe kun je dat vertellen aan iemand die aan het begin staat van dat wat het leven je allemaal aanreikt en iets komt vragen dat bij lange na niet zo ver gaat als de krocht in mijn hart waar ik me op dit moment bevind…? Niet dus…

De liefde is echt te omvangrijk om tussen neus en lippen door te vertellen… Relaties die los van elkaar verder gaan zijn veel meer dan alleen maar pijnlijk en verdrietig. Ze bieden ook kansen en mogelijkheden om het beste dat voor je ligt te ontdekken. Er mag een nieuw boek geschreven worden. Iets nieuws ontdekken met alles wat pijnlijk verloren is gegaan als waardevolle erfenis in de rugzak meenemend.

Dus de uiterst simpele vraag die mij nu vaak gesteld wordt of ik hier blijf kan ik met ja beantwoorden. Ik heb er immers een hele goede reden voor. En het leven is hier bovendien hoe dan ook goed.

‘Ook zonder de liefde?’

Dat vragen de mensen dan wel eens… Maar het leven is echt nooit zonder liefde ook al doet je hart nog zoveel pijn. De liefde is overal altijd om je heen en kan niet stuk. Je hoeft je alleen maar opnieuw open te stellen. Das alles. Ik weet dat ik nu even hersteltijd moet nemen om de ‘spierpijn’ te lenigen. Rust en zachtheid zijn nodig. Die eigenschappen zitten in elk geval in mijn rugzak voor de pak. Dus dat nieuwe boek mag wel voorzichtig beginnen als het aan mij ligt.

#wijplukkendedag.