Werk en privé… Is er nog wel verschil?

Dat wordt weleens gevraagd. En als ik eerlijk ben ‘vrees’ ik van niet. Maar eigenlijk vrees ik het niet echt hoor. Je zou ook kunnen zeggen dat ik nooit werk namelijk! Want wie doet wat hij leuk vindt hoeft nooit te werken.

Ik heb meegekregen dat werken aan de volgende punten moet voldoen:

Het is niet leuk;
Je wordt er erg moe van;
Het duurt erg lang;
En je krijgt er bovendien heel weinig geld voor…

Heel lang heb ik er last van gehad. Echt heel veel, want wat ik deed was leuk, ik werd er wel moe van maar kreeg er minstens zoveel energie voor terug en het duurde precies zo lang als dat ik er plezier in had. En tenslotte merk ik dat ik er zoetjes aan ook nog eens een eerlijke financiële beloning voor krijg!

Ik had daardoor een enorm schuldgevoel… Want het leven was toch bedoelt om te ploeteren en niet om er een feestje van te maken…??? Ik hoorde er niet echt bij omdat ik een andere vorm liet ontstaan.

Tot ik er achter kwam dat ik het dus kon omdenken! Ik kon besluiten dat ik kennelijk niet hoefde te werken. Ik ben een pro in Pippi Langkous zijn. 😉

Toen ik drie jaar geleden aan het grote winkelavontuur begon heeft dat ‘extreme vormen’ aangenomen. Het werken was een feestje omdat het ging over de grote mondiale transformatie om weer in balans te brengen. En mijn levensthema gaat over comfortabel zijn binnen grote omwentelingen. Ik ben niet geheel toevallig agogisch geschoold.

Met de winkel drukdoende was ik was een schakel in de hele grote verhaal. Wow, hoe gaaf is het om hiervan een onderdeel te mogen zijn!!! Nou heel gaaf dus.

Drie jaar terug schreef ik een eerste verhaaltje, eigenlijk zat de kern er al in. Dat komt omdat wij zijn begonnen met de winkel vanuit het waarom. We gingen dit hele gedoe immers aan om een eerlijke en een gezonder voedselsysteem te ondersteunen.

Daarom wist ik toen al dat het niet bij één winkel zou blijven als het aan mij lag. En het lag aan mij want ik stond aan het roer. Hihihi, zooooo leuk!!!! Ik hoefde alleen dat omslagpunt maar te zien waar er én voldoende omzet zou zijn én voldoende maatschappelijke draagkracht. Want deze Pippi gaat het natuurlijk niet gewoon gewoon doen. 😉 Het vergt wel al mijn talent om deze volgende stap te voltooien. Een fikse maar fijne uitdaging!

En voor wie nog twijfelt of ik het allemaal niet gewoon uit mijn duim zuig dat ik aan zo iets groots meewerk? Dit schreef ik drie jaar geleden na het succes van de eerste pop-up. Die dus mega risicovol was want we investeerde serieus geld zonder zeker te weten of we door zouden kunnen gaan. Maar of je gaat er voor, of niet. En ik ben er vol voor gegaan! Helemaal op mijn manier, mijlpaal na mijlpaal halen.

Want ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan!

https://jouwdagelijksekost.nl/blog/eentje-uit-de-oude-doos/



Echte brieven blijven prachtig!

Ik schrijf brieven met mijn 90+ achternicht.

Deze keer twijfelde ik kort of ik haar wel de details over de winkel kon vertellen. Want ze is dan wel heel erg goed bij de tijd, maar snapt ze deze stap ook? Lukt het mij wel om dat via een brief over te brengen?

Nou en of ze dat begreep!

Ik kreeg per ommegaande een brief van haar terug! Wat een power heeft deze vrouw. Fijn om deels het zelfde DNA te hebben ook! 😊Ik deel een stuk van de briefwisseling met jullie. Niet alles, want er zijn ook mooie privé-dingen besproken die jullie lekker helemaal niks aangaan. 😎

Geld in het laatje!

Ga je off topic Monique? Nee zeker niet! Bij het Wijplukkendedag-leven hoort financiële gezondheid. Veel meer dan je zou denken hou ik van geld. Maar niet in de huidige zin. Onderaan mijn blog schrijf ik dat ik wel een boek zou kunnen schrijven over mijn talent om te sparen.

Ik spaar altijd voor vrijheid, het aller duurste en hoogste goed dat je kunt kopen met geld.

Wie zich vrijheid kan veroorloven kan echt doen waarvan je voelt dat er toe doet. Wie slaaf is van het geldsysteem moet vaak door en door en door. Dus ja, daarom hou ik van heel veel geld in het laatjes, om de juiste dingen (wat dat ook mag zijn), te doen.

Hoe laat jij je geld rollen en voor jou en jouw omgeving werken?

Financieel soeverein zijn… Is dat een te groot woord? Ik denk van niet.

Lees, kijk en luister naar hoe ik er naar kijk in mijn brief, filmpje en blog van de week hoe eenvoudig je het geldsysteem ten gunste kunt keren.

Deze week heb ik Catharina Nynke Rinzema een brief gestuurd. Ik ken haar al heel lang. Ik spreek haar te weinig naar mijn zin.

Ze is gewoon heel goed in het aanvoelen van de veranderingen die nu eenmaal bij het leven horen. En ze is dan vooral goed in het aanvoelen van de kansen die dat vervolgens biedt. Nu wij zo’n grote transformatie gaan doormaken met de winkel is het dus echt de hoogste tijd om het met haar eens over geld te hebben.

Hahaha, niet het eerste onderwerp dat je zou verwachten misschien? Maar wel een hele belangrijke en bovendien zinvolle in deze tijd!

Mijn spreekwoordelijke kind wordt volwassen!

Is het toevallig dat de winkel die ik met volledige levenslust heb gecreëerd laat transformeren in iets dat het collectief kan dragen zodat ik weer verder kan? Zodat ik dus méér van dit soort prachtige ‘kinderen’ op de wereld kan zetten!

Nee, natuurlijk niet.

Het is eigenlijk een volstrekt logische stap in de totale onvoorspelbaarheid van het leven. De winkel nu laten transformeren tot iets dat verder kan groeien zonder afhankelijk te zijn van mij als persoon is verbonden met mijn oer-moedelijke gevoel. Dat gevoel is altijd bezig om iets nieuws neer te zetten dat zelfstandig kan ontwikkelen.

De winkel is mijn kind, en uiteraard laat ik die los zodra ze volwassen is. En dat is ze bijna. Wil je dit avontuur ondersteunen? Lees mijn verhalen, kijk de filmpjes en vertel er over aan wie het maar horen wil: https://jouwdagelijksekost.nl/updates/

Waarom ik het zo intuïtief kan en durf aan te vliegen? Dat komt door wat het leven mij eerder in de schoot worp.

Tot en met 2008 was deze plek op het internet mijn uitlaatklep voor de rollercoaster waarin ik zat.

De uiteindelijk 16 jaar lange relatie met Robert was een ruige route vol doodsangsten die het leven tegelijkertijd ook schitterend maakte. Geen seconde, ook niet van de bloedstollende, (die waren nogal talrijk kan ik nu melden.) had ik wil missen.

Op de laatste dag van ons laatste jaar ontving ik de onwijs mooie erfenis van Robert. Niet dat ik die al wilde hebben, maar als het dan toch zo was dan greep ik zijn gift toch maar met twee handen aan. Ik kreeg er zijn liefde voor het leven bij. Die pluste ik dus met die van mijzelf en daarmee ontstond er een soort oneindig diepe liefde voor alles wat dit leven biedt. De pijn, het verdriet, de vrolijkheid, het geluk. Kortom: ALLES inclusief.

Ik beleef sindsdien alles intens. Intenser dan daarvoor. Ik kan na de ruim 12 jaar na deze gebeurtenis wel vaststellen dat dat niet de roes van het moment was maar een blijvende alerte staat van helderheid.

Meer dan daarvoor is het nu zo dat als ik ga dat ik volledig zonder voorbehoud ga. En tuurlijk, dan stoot je wel eens je kop. Dat doet pijn. Dat geeft een bult, een buts, een blauwe plek… Maar die gaan weer over en dan kan ik weer verder.

Dus vandaar, de winkel nu zo laten ontwikkelen past mij als een jas. 😉

Moederdag is voor iedereen een feestje die anderen het oergevoel van geborgenheid kunnen gegeven.

Ze ziet mij bezig met de moederdagcadeautjes. Ik kijk haar over mijn schouder aan.

Met iets verbeten in haar gezicht hoor ik haar zeggen: ‘Leuk hoor, maar weet je wat ik de meest erge* dag van het jaar vind?’ * Ze zegt het in nogal wat krachtigere termen die ik hier niet zal herhalen. 😉

Ik kijk haar aan en zie dat ze vecht tegen tranen door ferme taal te gebruiken…

‘Ik weet het niet, maar ik heb zo’n vermoeden’, zeg ik zacht tegen haar. En laat los waarmee ik bezig ben en draai me om zodat ik haar helemaal kan zien en de cadeautjestafel de rug toekeer.

We kijken elkaar aan, we zien in die oogopslag de zoete pijn en verdriet van ons beide. Kinderloze moeders herkennen elkaar nu eenmaal uit duizenden…

‘Je kunt moeder zijn in heel veel opzichten hè?, zeg ik voorzichtig omdat ik natuurlijk niet weet waar ze precies staat in het proces. “De pijn van het baren kennen wij dan wel niet, maar die andere pijn maar al te goed… En dat kennen die moeders die wel hebben gebaard dan weer niet. Je bent er echt niet minder vrouw om hoor..’

Ik weet dat mijn woorden totaal loos zouden kunnen zijn als je nog helemaal alleen maar gelooft in het klassieke ouderschapconcept. Maar gelukkig zie ik dat het resoneert. “Ja ik weet het,’ zegt ze inmiddels net zo zacht als dat ik haar aansprak.

Er vlamt gelukkig weer wat vreugdevollers op in haar ogen. ‘ik weet ook wel voor wie en wat ik moeder ben en nog ga worden, maar ja… Je snapt het wel hè?!”

En ik snap het inderdaad als geen ander. Maar ik weet dat ze onmisbaar is voor velen in haar omgeving. Een power-vrouw is het…

T’is druk in de straat en mensen vinden er wat van als we elkaar een vette hug zouden geven… We doen het dus niet. Maar de blik van verstandhouding die we wisselen is overduidelijk…

‘Moederdag is vanaf nu af aan de leukste dag die er is’, ze zegt het met een weer blije snoet. Weer tranen in de ogen bij ons beide, maar nu van ontroering.

Moederdag is voor iedereen een feestje die anderen het oergevoel van geborgenheid kunnen gegeven. Op welke manier dat dan ook is. Het kunnen zelfs mannen zijn die dat doen. Wij bekijken het zo ruim mogelijk. 😉

Fijne Moederdag allemaal!

DE LIEFDE IS OVERAL EN KAN NIET STUK

Afgelopen week werd ik geïnterviewd door een jonge afstuderende journaliste. Het ging vooral over hoe onze winkel misschien wel juist door Corona voordeel heeft gehad.

Ik denk dat dat best aan de hand is hoor, hoewel de factor liefde die ik er in stop ook niet onderschat moet worden denk ik. Maar tuurlijk, we hebben als winkel de tijdgeest mee. De mensen beginnen in steeds grotere getale in te zien dat de druk die we op de aardbol uitoefenen niet eindeloos straffeloos door kan gaan…

In zo’n interview komt ook altijd de vraag hoe een Brabantse in Friesland terecht komt. Ik kan daar een draai aangeven, maar dat voelt niet goed. Ik hou van de rauwe werkelijkheid en de eerlijkheid die daar bij hoort.

De reden dat ik hier ben komen wonen was de liefde. Maar die liefde is er dus al een heel tijdje niet meer in die vorm… Maar de liefde voor de provincie, voor de stad en voor de winkel met de talrijke klanten is een hele goede reden om hier te blijven.

Toch wist ik even niet hoe ik dit zo 1,2,3 in alle openheid en eerlijkheid, die ik dus graag laat zien, kon zeggen tegen deze jonge afstudeerder. De veelvormigheid van de gebeurtenissen in de afgelopen jaren bleken complexer dan dat de vragen aankonden…

Het was ooit zo’n mooi ontroerend en sprookjesachtig antwoord. Haast te mooi om waar te zijn… En dat was het dan ook… Als jeugdliefdes vonden we elkaar terug, nadat we beide een liefde aan de dood hadden verloren. En we leefde nog lang en gelukkig…

Althans, dat was de bedoeling maar in de loop van de jaren bleek dat we beide onze rugzak met gebeurtenissen anders hadden opgeruimd. Zo anders dat het toch niet mogelijk bleek om in liefde samen verder een gezin te mogen vormgeven. Het gezin waarin een moeder was weggevallen en waar ik de stoel van die moeder helemaal op mijn manier mocht bekleden.

Het leek ook zo goed te lukken… Maar niets bleek minder waar… Gevochten voor wat mijn rol waard was voelt het vervullen van het moederschap op mijn manier nu als verloren… Ik heb geen rol meer in het gezin. Er is slechts iets zakelijks overgebleven… Dat de liefde tussen ons niet wilde blijven bloeien was tot daar aan toe. Dat kon mijn hart nog wel aan… Maar mijn moederhart die zo graag in de zijlijn betrokken bleef kreeg een dreun, een kras en knauw. Rauw voelt het vooral… En daar rouw ik om…

Maar hoe kun je dat vertellen aan iemand die aan het begin staat van dat wat het leven je allemaal aanreikt en iets komt vragen dat bij lange na niet zo ver gaat als de krocht in mijn hart waar ik me op dit moment bevind…? Niet dus…

De liefde is echt te omvangrijk om tussen neus en lippen door te vertellen… Relaties die los van elkaar verder gaan zijn veel meer dan alleen maar pijnlijk en verdrietig. Ze bieden ook kansen en mogelijkheden om het beste dat voor je ligt te ontdekken. Er mag een nieuw boek geschreven worden. Iets nieuws ontdekken met alles wat pijnlijk verloren is gegaan als waardevolle erfenis in de rugzak meenemend.

Dus de uiterst simpele vraag die mij nu vaak gesteld wordt of ik hier blijf kan ik met ja beantwoorden. Ik heb er immers een hele goede reden voor. En het leven is hier bovendien hoe dan ook goed.

‘Ook zonder de liefde?’

Dat vragen de mensen dan wel eens… Maar het leven is echt nooit zonder liefde ook al doet je hart nog zoveel pijn. De liefde is overal altijd om je heen en kan niet stuk. Je hoeft je alleen maar opnieuw open te stellen. Das alles. Ik weet dat ik nu even hersteltijd moet nemen om de ‘spierpijn’ te lenigen. Rust en zachtheid zijn nodig. Die eigenschappen zitten in elk geval in mijn rugzak voor de pak. Dus dat nieuwe boek mag wel voorzichtig beginnen als het aan mij ligt.

#wijplukkendedag.

Alsof ik geoefend heb in het klein wat nu in het heel groot afspeelt…

Het voelt raar… Alsof wat wij beleefde nu voor de hele wereld telt; onzekerheid tot de max en je overgeven aan dat wat is door je hoofd te gebruiken om praktisch te vertalen wat je hart je ingeeft…

En dat alles in afzondering, omdat je een ander niet wilt besmetten of zelf te kwetsbaar bent om een besmetting te overleven. Die sociale onthouding die nu wordt opgelegd en wij destijds ook al moesten is ons wel eens duur komen te staan; dat wij asociaal waren en nergens meer aan mee deden… Nee dat klopte… Om deze reden dus… Robert was, onderdeel van een patiëntengroep, die elkaar ook met een niet te behandelen bacterie konden besmetten. Die mochten elkaar dus niet treffen zoals de gehele mensheid elkaar nu even niet mag treffen.

We hoorde regelmatig dat we ons niet zo moesten aanstellen als we zeiden dat de afzondering zwaar was. Als wij vroegen om wat simpele dingen waarmee de situatie wat verlicht kon worden werd dat nog al eens weggeschoven; het ging over fysieke gezondheid en mentaal moest je daar maar even tegen verzetten. Maar dat even werd een lange aaneengesloten periode en die vrat energie. Energie die je broodnodig hebt om te herstellen… En mentale gezondheid kun je onmogelijk los zien van je fysieke gesteldheid…

Wij waren er wel goed in om op de vierkante meter de hele wereld aan geluk te creëren. En dat is nu dus heel belangrijk, dat moeten we massaal onder de knie krijgen.

Pluk de dag geen lege huls te laten zijn maar inhoud te geven in het volle besef dat niets vanzelfsprekend is. Dat elke dag dat je mag leven, je je kunt voeden en je in veiligheid bent, dat je daar dankbaar voor mag zijn. Dat je pluk de dag dus ook in isolatie kunt ervaren, kunt beleven en kunt cultiveren door er over te vertellen aan anderen.  Dáár stonden wij voor!

Ik zie nu hetzelfde aankomen maar dan voor de wereld. We moeten het beste er van maken. Het is pluk de dag toepassen vanuit je vezels. Zijn we er wel klaar voor? Hebben we wel genoeg ideeën? Ik weet het niet, het kan geen kwaad er weer eens wat over te vertellen om anderen misschien een beetje te inspireren?

Wij merken in de winkel in elk geval dat er geen paniek heerst, geen neiging tot hamsteren bij onze klanten. Bij ons in de winkel heeft rust en verbroedering. We moeten elkaar helpen en zuinig zijn op elkaar. We moeten dit met elkaar doen. Verbonden zijn zonder direct contact kan natuurlijk prima.

Dat wat ik samen met Robert deed tot en met 2008 zit ingebakken in alles wat ik doe. Want het was ons verweven leven. Maar, en daar waren we scherp op, we waren een synergie en niet symbiotisch. Ik kon alleen goed geworteld verder. En dat is gebleken. Opnieuw kunnen wortelen heeft veel moois opgeleverd in de afgelopen 12 jaar.

Dus het zit ook ingebakken in onze winkel. Het voelt wel raar dat wij weleens waarschuwend vertellen over de afhankelijke samenleving die we hebben en dat mensen dan hun schouders ophalen; het valt toch wel mee, alles is er toch gewoon altijd… Nou nee dus… Maar er is wel altijd iets, en daarmee kun je dan, in al zijn eenvoud, iets goeds creëren.

Er staan ons hele rare tijden te wachten waarin we veel kunnen voorspellen door over de grens te kijken. Maar hoe het echt zal gaan en hoe goed we er als samenleving in zijn kun je pas merken als we er samen middenin zitten. Help elkaar daarom om de dag echt te plukken. Help elkaar om scherp te blijven op wat er echt toe doet. Die economie die stilvalt, echt geloof ons, dat komt wel weer goed. We leven dankzij de natuur, dankzij moeder aarde en zeker niet dankzij de economie…

Heb het goed allemaal, en zorg goed voor elkaar.

Time of your life

Gisteren was ik jarig. Mooie dag beleefd. Lunchen met mijn moeder en haar vriend, en uit eten met mijn gezin in de avond. Kan allemaal niet beter.

De hele dag door geniet ik dan ook nog eens van de berichtjes op social media. Ronny vraagt ’s avonds semi-serieus en semi-voor-de-grap: ‘ook nog wat van Robert gehoord vandaag?”
Hij is dus ook niet al te verbaast als ik volmondig JA antwoord.

In de auto onderweg naar het Zuiden hoor ik het top 2000 shuffle spelletje op de radio. Een kandidaat krijgt random intro’s van top 2000 nummers te horen en mag ja of nee zeggen.

Deze kandidaat had al een paar keer nee gezegd en had eventueel nog één nummer over ná het intro van Greenday’s Good riddance (time of your life).

De kandidaat in kwestie twijfelde wat tussen ja en nee, terwijl ik heel erg hoopte op een JA. En het werd een JA.

Robert had dit nummer gekozen om te laten horen op zijn uitvaart. En dat was van hem alles behalve een random keuze!

Voor Robert vertegenwoordigde het herkenbare thema in dit nummer – het beklemmende en vernietigende gevoel van echt liefdesverdriet- alle tegenslagen in het leven en hoe je die kunt incasseren.

Het leven gaat nu eenmaal voor niemand zonder slag of stoot, maak er hoe dan ook het beste van.

Hij bedoelde niet dat je uiteindelijk toch maar tevreden bent met het kleine eenvoudige terwijl je ondertussen toch blijft snakken naar het beter lijkende grotere en interessantere.

Hij bedoelde juist dat je ín het kleine eenvoudige zelf dat veel grotere interessantere kunt vinden…

Hij bedoelde dus echt, ook al lijkt dat een contradictie, dat je nooit genoegen moet nemen met iets minder. Het ís alleen geen contradictie want hij bedoelde dat het meer, beter en groter altijd weer verborgen zit ín het uiterste kleine, eenvoudige en voor de hand liggende. Nooit ver weg maar altijd binnen handbereik dus.

Dát, en al klinkt het simpel het is toch behoorlijk complex, is wat hij bedoelde met pluk de dag. Dát is wat hij wilde achterlaten, dat dát echt begrepen en geleefd zou worden.

Daarom voelde ik een tintel over mijn hele lichaam gaan toen in het spelletje gisteren het nummer werd gekozen om helemaal te draaien op de radio…

Ik werd op dat moment ingehaald door een auto. Een zwart busje met zwarte vlaggetjes voorop… Inderdaad een rouwauto dus… In plaats van het luguber te vinden wat er op dat moment bij me opkwam, ontving het met een grote glimlach. Ik dacht namelijk: kijk nou, ik word ingehaald door de dood want die blijkt nog springlevend te zijn 😉

Morgen is Robert’s geboortedag, een dag om te vieren! 50 jaar zou hij zijn bij leven, hoe oud hij nu is? Geen idee, maar onsterfelijk is hij in elk geval wel.

Storm…

Gisteren was zo’n dag dat je ’s avonds weer in je bedje ligt en dat je denkt: er zitten toch maar 24 uur in één dag? Hoe kan ik dan zoveel hebben beleefd?
Eerst in alle vroegte door de mega super storm van Friesland naar Brabant gereden. Met witte knokkels om het stuur in bedwang te houden maar toch net op tijd aankomen om het hele afscheid van de moeder van een lieve vriendin helemaal mee te kunnen beleven. De anderhalf uur extra reistijd tot de laatste seconde nodig gehad om aan te komen, maar ik was er…
Wat raakte het afscheid… Die vriendin… Die al zoveel jaren ook zoveel stormen van mij heeft mee beleeft… Uitgerekend op de hevigste storm in een eeuw zet ze haar moeder prachtig in het licht…
Iets van in het oog van de storm is het altijd windstil of zo…
Daarna drink ik thee bij mijn moeder. Niet bij haar zelf, want ze is niet thuis, maar twee verdiepingen lager is ze wel ‘thuis’. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is bel ik aan bij mijn oude buurman. Die buurman is nu dus weer de nieuwe buurman van haar en, alsof het vanzelfsprekend is, doet mijn moeder open. En weet je, het ís ook vanzelfsprekend en de normaalste zaak van de wereld!
Wat voelt het heerlijk om op die manier bij mijn moeder op de thee te gaan. Die Westhoek bleek toch lang zo gek nog niet 😉 Zeker nu het weer de-tijd-van-drie-jaar-terug is. Dat is net wat zachter als je het kunt delen moet wie het écht begrijpt.
Dan aan het einde van de middag weer terug in de auto. De storm is gaan liggen. De autoradio vertelt dat er nog geen trein rijdt en dat er her en der nog een vrachtwagen overeind gezet moet worden omdat die, het leek wel een recordpoging, met tientallen over het wegennet verspreid lagen. Het zal mij benieuwen of ik op tijd bij de De Kruidhof Hortus van Friesland aankom?
Jawel hoor, ik haal het precies. Door wat files geen tijd om te eten maar gelukkig heb ik het ontbijtje van vanmorgen nog in mijn broodtrommeltje zitten. Toen kon ik immers toch niet eten omdat ik toen het stuur niet los kon laten. Nou dat komt dan nu weer goed uit want stoppen voor een snelle hap zit er niet in. Ik kan natuurlijk niet een Brabants kwartierke te laat komen komen in Friesland. 😉
2018-01-18 22.08.17Ik kom dus wederom strak op tijd aan om mezelf even later in de generale repetitie van de verhalenavond terug te vinden. Compleet verkleed met snor en hoedjes als Piskijker… Als wat???? Als piskijker! Als je wilt weten wat dat is? Tja dan moet je maar komen luisteren op 26 januari, dan vertellen we de Verhalen van wonderdokters en duivelbanners bij knapperende vuurtjes. Nu al bij de generale een geweldige avond gehad die ik niet had willen missen.
O ja, ik was even vergeten dat het nog drie kwartier rijden is naar huis. Oeps een beetje een tegenvaller, echt doodmoe plof ik thuis op de bank en weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet antwoorden op de vraag: hoe was je dag? Eind goed, al goed zullen we maar zeggen…😊❤️

Tot de dood ons scheidt… ❤️

Vandaag precies 22 jaar geleden beloofden Rob en ik elkaar dat. Maar eerlijk gezegd geloofden wij zo in leven na de dood dat het een beetje als een gekke belofte voelde.

Maar de wetgever heeft het nu eenmaal zo bedacht, dus vooruit dan maar. Getogen in afgeknipte spijkerbroek togen we twee dagen voor mijn en vier dagen voor Rob's verjaardag naar het stadhuis om dat wat wij elkaar al eerder beloofden bij wet vast te laten leggen.

Geen groot feest met alles erop en eraan. Het tegendraadse gratis huwelijksvoltrekkingsmoment paste ons als een jas. Uit pure liefde wilde we ons leven (en de dood) met elkaar delen. En daar hoort een formaliteit bij. Niet meer, niet minder.

Het veranderde immers helemaal niets aan het gevoel. Het was en bleef groots.

Ik hield ook, even tegendraads als die spijkerbroek, mijn meisjesnaam. En toch, juist op Rob's sterfbed toen hij zo kwetsbaar was, was ik heel blij dat ik formeel zijn vrouw was. Ik had hem beloofd zonder twijfel te doen wat hij zou willen als het er op aan kwam. En dat kwam het…

Ik merkte voor het eerst heel sterk dat de dood een sprookje was. Het schrikbeeld van het definitieve einde bleek zeer relatief… Hoewel intens verdrietig ook zo eindeloos liefdevol… Niemand kon het beter aanvoelen, denk ik, dan ikzelf in onze aan elkaar gekoppelde energie van dat moment.

Dus tot de dood ons scheidt… het zijn maar woorden… Hun betekenis veel ruimer dan vaak wordt vermoed… Wie doet wat is beloofd kan het denk ik met gerust hart weer beloven?