Time of your life

Gisteren was ik jarig. Mooie dag beleefd. Lunchen met mijn moeder en haar vriend, en uit eten met mijn gezin in de avond. Kan allemaal niet beter.

De hele dag door geniet ik dan ook nog eens van de berichtjes op social media. Ronny vraagt ’s avonds semi-serieus en semi-voor-de-grap: ‘ook nog wat van Robert gehoord vandaag?”
Hij is dus ook niet al te verbaast als ik volmondig JA antwoord.

In de auto onderweg naar het Zuiden hoor ik het top 2000 shuffle spelletje op de radio. Een kandidaat krijgt random intro’s van top 2000 nummers te horen en mag ja of nee zeggen.

Deze kandidaat had al een paar keer nee gezegd en had eventueel nog één nummer over ná het intro van Greenday’s Good riddance (time of your life).

De kandidaat in kwestie twijfelde wat tussen ja en nee, terwijl ik heel erg hoopte op een JA. En het werd een JA.

Robert had dit nummer gekozen om te laten horen op zijn uitvaart. En dat was van hem alles behalve een random keuze!

Voor Robert vertegenwoordigde het herkenbare thema in dit nummer – het beklemmende en vernietigende gevoel van echt liefdesverdriet- alle tegenslagen in het leven en hoe je die kunt incasseren.

Het leven gaat nu eenmaal voor niemand zonder slag of stoot, maak er hoe dan ook het beste van.

Hij bedoelde niet dat je uiteindelijk toch maar tevreden bent met het kleine eenvoudige terwijl je ondertussen toch blijft snakken naar het beter lijkende grotere en interessantere.

Hij bedoelde juist dat je ín het kleine eenvoudige zelf dat veel grotere interessantere kunt vinden…

Hij bedoelde dus echt, ook al lijkt dat een contradictie, dat je nooit genoegen moet nemen met iets minder. Het ís alleen geen contradictie want hij bedoelde dat het meer, beter en groter altijd weer verborgen zit ín het uiterste kleine, eenvoudige en voor de hand liggende. Nooit ver weg maar altijd binnen handbereik dus.

Dát, en al klinkt het simpel het is toch behoorlijk complex, is wat hij bedoelde met pluk de dag. Dát is wat hij wilde achterlaten, dat dát echt begrepen en geleefd zou worden.

Daarom voelde ik een tintel over mijn hele lichaam gaan toen in het spelletje gisteren het nummer werd gekozen om helemaal te draaien op de radio…

Ik werd op dat moment ingehaald door een auto. Een zwart busje met zwarte vlaggetjes voorop… Inderdaad een rouwauto dus… In plaats van het luguber te vinden wat er op dat moment bij me opkwam, ontving het met een grote glimlach. Ik dacht namelijk: kijk nou, ik word ingehaald door de dood want die blijkt nog springlevend te zijn 😉

Morgen is Robert’s geboortedag, een dag om te vieren! 50 jaar zou hij zijn bij leven, hoe oud hij nu is? Geen idee, maar onsterfelijk is hij in elk geval wel.

Advertenties

Storm…

Gisteren was zo’n dag dat je ’s avonds weer in je bedje ligt en dat je denkt: er zitten toch maar 24 uur in één dag? Hoe kan ik dan zoveel hebben beleefd?
Eerst in alle vroegte door de mega super storm van Friesland naar Brabant gereden. Met witte knokkels om het stuur in bedwang te houden maar toch net op tijd aankomen om het hele afscheid van de moeder van een lieve vriendin helemaal mee te kunnen beleven. De anderhalf uur extra reistijd tot de laatste seconde nodig gehad om aan te komen, maar ik was er…
Wat raakte het afscheid… Die vriendin… Die al zoveel jaren ook zoveel stormen van mij heeft mee beleeft… Uitgerekend op de hevigste storm in een eeuw zet ze haar moeder prachtig in het licht…
Iets van in het oog van de storm is het altijd windstil of zo…
Daarna drink ik thee bij mijn moeder. Niet bij haar zelf, want ze is niet thuis, maar twee verdiepingen lager is ze wel ‘thuis’. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is bel ik aan bij mijn oude buurman. Die buurman is nu dus weer de nieuwe buurman van haar en, alsof het vanzelfsprekend is, doet mijn moeder open. En weet je, het ís ook vanzelfsprekend en de normaalste zaak van de wereld!
Wat voelt het heerlijk om op die manier bij mijn moeder op de thee te gaan. Die Westhoek bleek toch lang zo gek nog niet 😉 Zeker nu het weer de-tijd-van-drie-jaar-terug is. Dat is net wat zachter als je het kunt delen moet wie het écht begrijpt.
Dan aan het einde van de middag weer terug in de auto. De storm is gaan liggen. De autoradio vertelt dat er nog geen trein rijdt en dat er her en der nog een vrachtwagen overeind gezet moet worden omdat die, het leek wel een recordpoging, met tientallen over het wegennet verspreid lagen. Het zal mij benieuwen of ik op tijd bij de De Kruidhof Hortus van Friesland aankom?
Jawel hoor, ik haal het precies. Door wat files geen tijd om te eten maar gelukkig heb ik het ontbijtje van vanmorgen nog in mijn broodtrommeltje zitten. Toen kon ik immers toch niet eten omdat ik toen het stuur niet los kon laten. Nou dat komt dan nu weer goed uit want stoppen voor een snelle hap zit er niet in. Ik kan natuurlijk niet een Brabants kwartierke te laat komen komen in Friesland. 😉
2018-01-18 22.08.17Ik kom dus wederom strak op tijd aan om mezelf even later in de generale repetitie van de verhalenavond terug te vinden. Compleet verkleed met snor en hoedjes als Piskijker… Als wat???? Als piskijker! Als je wilt weten wat dat is? Tja dan moet je maar komen luisteren op 26 januari, dan vertellen we de Verhalen van wonderdokters en duivelbanners bij knapperende vuurtjes. Nu al bij de generale een geweldige avond gehad die ik niet had willen missen.
O ja, ik was even vergeten dat het nog drie kwartier rijden is naar huis. Oeps een beetje een tegenvaller, echt doodmoe plof ik thuis op de bank en weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet antwoorden op de vraag: hoe was je dag? Eind goed, al goed zullen we maar zeggen…😊❤️

What’s in a name?

Wij dachten, subtiel een kleine aanpassing te doen. Niet dat het een geheim was hoor, helemaal niet zelfs. Maar het was voor ons een formaliteit, zelfs haast een noodzakelijk ‘kwaad’ te noemen…

Ik mocht, als ik dat wilde, al een maand of wat de familienaam achter mijn meisjesnaam gebruiken. Dit omdat we onze relatie in stilte, uit respect en liefde voor wat eerder was, geformaliseerd hebben in een geregisterd partnerschap.

Tot nu toe had ik die naamswijziging nog niet doorgevoerd op social media. Maar omdat ik hecht aan het feit dat dingen kloppen vond ik op een argeloze zaterdagochtend toch dat ik mijn naam maar eens moest aanpassen.

Zeker ook omdat we volgend jaar wat zakelijk stappen gaan ondernemen, dan is eenduidigheid in de naam gewoon handig. Niet veel meer en ook niet veel minder dan dat…

Klinkt a-romantisch hè… en dat is het ergens ook.

De romantiek zit hem voor ons in de onvoorwaardelijkheid waarmee wij het avontuur van het leven dagelijks met elkaar delen. Juist dus ook zonder de wettelijke contracten. Elkaar blind vertrouwen en op het woord geloven dus. Als de wet een afspraak op de achterkant van een bierviltje zou accepteren, dan hadden we daar voor gekozen…

Maar vandaar dus, Monique van Etten-Uithof is de naam 😉 De liefde voor elkaar is gelijk gebleven, want die stond al op ‘onvoorwaardelijk en maximaal’ Daar voegt een boterbriefje niks meer aan toe.

Dus op naar een liefdevol én ondernemend 2018 nu dan maar!

Schuilen bij jou…

We vieren dit weekend jouw leven Sonja. Je wilde graag dat er elk jaar iets bijzonders gedaan zou worden.

Nu de kinderen prachtige opgroeiende pubers zijn gaan we natuurlijk shoppen! Elke keer kiezen we een andere stad. De horizon steeds een beetje breder maken. Dit keer gaan we Rotterdam verkennen.

Gisteren luisterden we naar muziek. Ik dacht opeens aan de Rotterdamse band The Kik. Ze hebben het nummer Schuilen bij jou. Gaat vast over een stukgelopen relatie, maar ik hoorde ook hoe de tekst voor ons gezin klopt als je wat anders luistert.

Voor mijn gevoel mogen we nog altijd schuilen bij jou… ❤️

Tot de dood ons scheidt… ❤️

Vandaag precies 22 jaar geleden beloofden Rob en ik elkaar dat. Maar eerlijk gezegd geloofden wij zo in leven na de dood dat het een beetje als een gekke belofte voelde.

Maar de wetgever heeft het nu eenmaal zo bedacht, dus vooruit dan maar. Getogen in afgeknipte spijkerbroek togen we twee dagen voor mijn en vier dagen voor Rob's verjaardag naar het stadhuis om dat wat wij elkaar al eerder beloofden bij wet vast te laten leggen.

Geen groot feest met alles erop en eraan. Het tegendraadse gratis huwelijksvoltrekkingsmoment paste ons als een jas. Uit pure liefde wilde we ons leven (en de dood) met elkaar delen. En daar hoort een formaliteit bij. Niet meer, niet minder.

Het veranderde immers helemaal niets aan het gevoel. Het was en bleef groots.

Ik hield ook, even tegendraads als die spijkerbroek, mijn meisjesnaam. En toch, juist op Rob's sterfbed toen hij zo kwetsbaar was, was ik heel blij dat ik formeel zijn vrouw was. Ik had hem beloofd zonder twijfel te doen wat hij zou willen als het er op aan kwam. En dat kwam het…

Ik merkte voor het eerst heel sterk dat de dood een sprookje was. Het schrikbeeld van het definitieve einde bleek zeer relatief… Hoewel intens verdrietig ook zo eindeloos liefdevol… Niemand kon het beter aanvoelen, denk ik, dan ikzelf in onze aan elkaar gekoppelde energie van dat moment.

Dus tot de dood ons scheidt… het zijn maar woorden… Hun betekenis veel ruimer dan vaak wordt vermoed… Wie doet wat is beloofd kan het denk ik met gerust hart weer beloven?

De Uithoflijn

Jarenlang reden wij, Robert en ik, met steeds meer regelmaat naar Utrecht naar het ziekenhuis. Vaak bleef Robert er om in ‘hotel UMCU’ te logeren. Ik reed dan die dagen of weken daarop volgend dagelijks heen en weer tussen huis en Robert. Uithoflijn-artist-impression

Afslag ‘De Uithof’ op de A27 heb ik dan ook ontelbare keren genomen.

Uiteraard wist Robert van mijn eerste liefde met achternaam Uithof. Sterker nog, hij kende hem en was erbij geweest toen het zowel ‘aan’ als ‘uit’ ging tussen ons. We waren toen enerzijds stomweg te jong om de langeafstandliefde vorm te kunnen geven anderzijds… we weten nu dat het leven iets anders in petto had voor ons. Daarvoor moesten we nog niet op die jonge leeftijd bij elkaar komen, maar later juist wel. Maar daarvan hadden we uiteraard werkelijk geen flauw idee.

Robert liet in de tijd dat ik toen verkering kreeg met Ronny ook wel blijken dat hij mij ook erg leuk vond maar omdat hij ziek was hield hij ook de boot af. Maar toen het dan toch uit ging tussen mij en Ronny… tja toen liet hij de kans niet voorbij gaan.

Gelukkig maar want vanaf de eerste zoen op de ‘Veronica’ boot in Maastricht zijn we nooit meer een dag zonder elkaar geweest tot aan zijn overlijden.

Het feit dat Robert en ik in Maastricht onze liefde hebben gevonden is noemenswaardig.

Een vriendin via wie ik Ronny uit het verre Friesland had leren kennen, studeerde in Maastricht. Zij had óók een liefde uit Friesland. Dus we gingen met de hele vriendengroep uit het Zuiden, aangevuld met die twee Friezen dus, naar Maastricht om daar het leven eens te vieren.

Ronny zou zeker ook komen, samen met zijn vriend. Maar om nog steeds onduidelijke redenen kwam Ronny toen toch niet opdagen. En dus was het dus uit met hem en aan met Robert.

Zo makkelijk gaat dat dus als je een jaar of 18 bent.

Kon ik weten dat het tussen mij en Robert zo intens raak was? Nee joh, ik had er ook geen idee van. Maar dat het voor de rest van ons gezamenlijke leven was dat merkte ik wel in de maanden die er op volgden. Ik was Ronny eigenlijk dankbaar voor het niet komen opdagen want ik had geen dag van het, soms bloedstollende, ziekenhuisleven met Robert samen willen missen.

Daarom reden we ook vaak met een dikke knipoog via die bewuste afslag ‘De Uithof’ naar het ziekenhuis toe om het ziekenhuisleven weer aan te gaan.

Je zult begrijpen dat ik nog steeds met bijzondere aandacht over dit stukje A27 rijd als ik nu van noord naar zuid reis. Dat ik daarom dus echt nooit kies voor de afsluitdijk route. Omdat je dan niet langs deze afslag komt. Het zit zo diep dat ik er zelfs een file voor over heb. Ik moet en zal op mijn route van en naar het zuiden deze afslag zien 😉 Ik zie het als een ritueel dat onze onderlinge band voedt en bevestigt.

Nou, daar moest ik aan denken toen ik het artikeltje las over de Uithoflijn die van het Centraal Station Utrecht naar het UMCU en terug loopt. 😉

Wat zijn jouw dierbare herinneringen waar je een ritueel aan hebt gekoppeld?